Mała czwarta władza

Z Andrzejem Andrysiakiem, Dziennikarzem Roku 2024, rozmawia Maciej Kozielski

Dziennikarze bardziej okazywali emocje, gdy dostawali nominację w Grand Press, niż Pan, który został Dziennikarzem Roku.

Może z widocznymi na zewnątrz emocjami było słabo, ale stało się to dla mnie tak niespodziewanie, że zupełnie nie byłem przygotowany na to, co się wydarzyło. Nie miałem żadnych sygnałów, zresztą skąd niby miałbym je mieć?

„Nie przypominam sobie równie trafionego Dziennikarza Roku w ostatniej dekadzie jak Andrys, a z drugiej strony będącego dużym zaskoczeniem” – powiedziała mi Sylwia Czubkowska, z którą razem pracowaliście w „DGP”.

Dawniej „Press” publikował przed głosowaniem listę dziennikarzy, którzy mają za sobą dobry rok. To była jakaś wskazówka. Czasami ludzie z tej listy trafiali do pierwszej piątki, czasami nawet wygrywali. Ale odkąd Fundacja Grand Press tego nie robi, jest dużo większy rozstrzał wśród głosujących redakcji.

Został Pan chyba najbardziej nieznanym Dziennikarzem Roku w historii.

Bo jestem drugim po Jurku Jureckim z Zakopanego dziennikarzem lokalnym, który dostał tę nagrodę. Siedzę w tym zawodzie dwadzieścia pięć lat, ostatnie osiem poświęcam dziennikarstwu lokalnemu, choć czasami robię jakieś inne projekty. Przygotowałem podcast dla Tok FM, napisałem książkę, z którą jeździłem po Polsce. Dziennikarstwo lokalne ma to do siebie, że słabo przebija się do Warszawy. W ogóle Polska lokalna trafia do mediów centralnych, tylko gdy jest wypadek, pożar albo spadnie dużo śniegu. Bardzo nad tym ubolewam, ale nasz system medialny jest niezwykle warszawskocentryczny.

Uważam, że to błąd.

Maciej Kozielski

Aby przeczytać cały artykuł:

Zapisz się na nasz newsletter i bądź na bieżąco z najświeższymi informacjami ze świata mediów i reklamy. Pressletter