Czarne przegrywa?

Polacy zwracają się ku literaturze faktu, więc rośnie konkurencja wśród wydawców książek non-fiction

Wydawnictwo Czarne straciło w tym roku trzech ważnych autorów ze swojej stajni. Wojciech Tochman i Mariusz Szczygieł nie wydadzą już w Czarnem najnowszych reportaży. Kilka miesięcy wcześniej taką decyzję podjął Jacek Hugo-Bader. Na rynku książek non-fiction uaktywnili się bowiem w ostatnich latach nowi wydawcy – lecz o ile dla nich ten gatunek jest jednym z wielu, dla Czarnego non-fiction jest podstawą biznesu. Dzięki temu, jaką rangę nadało ono reporterskim książkom, jest głównie z nimi kojarzone.

Chociaż literatura non-fiction była przez lata obecna w ofercie takich wydawnictw jak Świat Książki, PWN, Wydawnictwo Literackie, Społeczny Instytut Wydawniczy Znak czy Wielka Litera, dopiero założone w 1996 roku przez Monikę Sznajderman i Andrzeja Stasiuka Wydawnictwo Czarne udowodniło, jak ubogi był dotychczas polski rynek. Odkryło świetnych autorów, wyedukowało polskiego czytelnika. Wraz z publikacją książki „Izrael już nie frunie” Pawła Smoleńskiego stworzyło w 2008 roku serię „Reportaż”, która stała się fenomenem. „Jedna z najbardziej rozpoznawalnych serii non-fiction na rynku. To dzięki niej zapanowała w Polsce moda na reportaż literacki” – chwali się dziś Czarne na swojej witrynie. Pomogły w tym liczne nagrody, np. książki wszystkich zwycięzców Nagrody im. Ryszarda Kapuścińskiego wydało właśnie Czarne. – Monika Sznajderman jest naszym wielkim błogosławieństwem, ona to zapoczątkowała. Za to ją wielbię – mówi Jacek Hugo-Bader, reporter „Gazety Wyborczej”.

Uwielbienie przegrywa jednak z realiami rynku. Hugo-Bader zaczął pisać w Społecznym Instytucie Wydawniczym Znak, bo Czarne nie zgodziło się na jego propozycję, gdy planował książkę „Długi film o miłości. Powrót na Broad Peak”. – Dotyczyło to wymagań związanych z wyjazdem. Nie stać mnie, by kilkadziesiąt tysięcy złotych wydać na podróż – tłumaczy.

Iga Kołacz

Aby przeczytać cały artykuł: