Czupurny

Jarosław Kuźniar innych dziennikarzy traktuje jak wrogów. Ale dla widzów jest uroczy

W Bielawie, małym mieście na Dolnym Śląsku, jest nudno. 15-letni Jarek Kuźniar – chudy jak szczypiorek szatyn z przedziałkiem – codziennie dojeżdża do liceum w pobliskim Dzierżoniowie.

Po lekcjach pomaga ojcu, mechanikowi samochodowemu, szpachlując samochody w przydomowym warsztacie. Dom jest skromny, mama pracuje w sklepie.

Jarek, rocznik 1978, chodzi do klasy matematyczno-fizycznej, chociaż z matematyki ma ledwie tróję. Woli polski, na którym nauczycielka namawia do dodatkowych lektur. Swój pierwszy tekst Kuźniar pisze o tym, jak źle starsi uczniowie traktują pierwszoklasistów. Jedzie z nim do wrocławskiego oddziału „Gazety Wyborczej”, lecz redakcja artykułu nie chce. Proponuje za to wakacyjną praktykę. – Mieliśmy taki „cielętnik”, przez który przewinęło się wielu uczniów. Byliśmy otwarci – wspomina Barbara Piegdoń-Adamczyk, była redaktor naczelna wrocławskiej „GW” (dziś kieruje oddziałem łódzkim). Kuźniara nie pamięta. W archiwum gazety można znaleźć dwie publikacje, których współautorem był „Jarku” (pseudonim Kuźniara) oraz trzy teksty z lat 90. sygnowane jego nazwiskiem. W sierpniu 1995 roku w krajowym grzbiecie „GW” poszedł np. tekst 17-letniego wtedy licealisty Jarosława Kuźniara, sprawdzającego, jak można we Wrocławiu zarobić, zbierając podpisy popierające kandydatów na prezydenta. Na potrzeby tekstu zebrał 19 podpisów dla Leszka Moczulskiego i zarobił 7 zł 80 gr.

Odrzucony przez „Wyborczą” tekst o szkolnej fali zanosi do Radia Sudety w Bielawie. Odczytuje go na antenie i dostaje stałą sobotnią audycję. Słuchając swoich nagrań, stwierdza jednak, że musi popracować nad dykcją: idzie do logopedy.

Elżbieta Rutkowska

Aby przeczytać cały artykuł: