Kulturalna trampolina

Przykład Krakowa pokazuje, że inwestycja w kulturę miastom się opłaca. Nie na rok, ale na stałe

Jedynym polskim miastem, które sprawdziło, jaki efekt promocyjny może nieść ze sobą miano Europejskiej Stolicy Kultury, jest Kraków. Pełnił tę funkcję w 2000 roku, jeszcze przed przystąpieniem Polski do Unii Europejskiej (wtedy wyróżnione miasta nazywano Europejskimi Miastami Kultury). I od razu z sukcesem: w tym samym roku liczba turystów odwiedzających miasto wzrosła o 20 proc. wobec roku poprzedniego (po raz pierwszy po trzech latach zastoju), wzrósł też znacząco udział wśród nich przybyszów z zagranicy: w 1999 roku stanowili oni 45 proc. gości, w 2000 – już 56 proc.

W grupie odwiedzających miasto 13 proc. skusiły imprezy kulturalne, a 8 proc. – chęć poznania miejscowego folkloru. – Oba te motywy należy łączyć z festiwalem Kraków 2000, czyli imprezami zorganizowanymi przez Kraków jako Europejskie Miasto Kultury – uważa Aleksandra Nalepa z Krakowskiego Biura Festiwalowego. Jej zdaniem także dalszy wzrost liczby turystów – z 3 mln w 2000 roku do 11 mln w 2007 roku i 7 mln w 2008 roku to efekt roku 2000.

Wzrost liczby turystów to jeden z rezultatów, których spodziewają się polskie miasta starające się o tytuł Europejskiej Stolicy Kultury w 2016 roku. Będą jednak musiały stoczyć między sobą ostrą walkę, której nie musiała podejmować stolica Małopolski. Kraków otrzymał tytuł Europejskiego Miasta Kultury, gdyż Unia chciała w ten sposób zaakcentować kulturalną przynależność Polski do Europy, a także szczególnie podkreślić symbolikę 2000 roku. W tym wyjątkowym roku funkcję Europejskiego Miasta Kultury pełniło aż dziewięć miast. Kandydaturę Krakowa zgłosił polski minister kultury, działając z upoważnienia rządu i parlamentu.

Choć teraz miasta aspirujące do tytułu Europejskiej Stolicy Kultury muszą przejść całkiem inną drogę, to w wielu kwestiach mogą skorzystać z krakowskich doświadczeń.

Agnieszka Janas

Aby przeczytać cały artykuł: