Zmarł Max Frankel, były naczelny "The New York Times", laureat Nagrody Pulitzera

W wieku prawie 95 lat zmarł Max Frankel, redaktor naczelny "The New York Times" w czasach, gdy gazeta opublikowała Pentagon Papers (liczący 7 tys. stron raport, sporządzony przez rząd Stanów Zjednoczonych, by opisać historię amerykańskiego zaangażowania w wojnie wietnamskiej). W 1973 roku otrzymał Nagrodę Pulitzera za relacje z Chin w kategorii reportaż międzynarodowy. Wiadomość o jego śmierci potwierdziła żona Joyce Purnick, także była dziennikarka i redaktorka "NYT".

Max Frankel urodził się w 1930 roku w niemieckim mieście Gera w rodzinie polskich Żydów. Dziesięć lat później znalazł się w Stanach Zjednoczonych. Uczęszczał do Columbia College, gdzie był redaktorem naczelnym "Columbia Daily Spectator" i rozpoczął pracę na pół etatu dla "The New York Times". Jako pełnoetatowy dziennikarz dołączył do tytułu w roku 1952.

W 1956 roku został wysłany na Węgry do relacjonowania tamtejszej rewolucji. W latach 1957-1960 był jednym z dwóch korespondentów "NYT" w Moskwie. Po krótkim tournée po Karaibach, podczas którego relacjonował lokalne wydarzenia, głównie z Kuby, w 1961 roku przeniósł się do Waszyngtonu, gdzie dwa lata później został korespondentem dyplomatycznym, a w 1966 roku korespondentem Białego Domu.

Frankel był głównym korespondentem w Waszyngtonie i szefem biura od 1968 do 1972 roku.

Po przejściu kilku kolejnych szczebli został redaktorem naczelnym "NYT" i był nim w latach 1986-1994. Następnie pisywał felietony w "New York Times Magazine", od 1995 do 2000 roku.

W 1973 roku zdobył Nagrodę Pulitzera za relacje z wizyty Richarda Nixona w Chińskiej Republice Ludowej.

Frankel był jednym z panelistów podczas drugiej debaty prezydenckiej w Stanach Zjednoczonych w 1976 roku. Poprosił wtedy urzędującego prezydenta Geralda Forda o reakcję na krytykę dotyczącą porozumień helsińskich, w szczególności na zarzuty, że były one korzystne dla Związku Radzieckiego. Ford bronił się, mówiąc: "Nie ma dominacji radzieckiej nad Europą Wschodnią i nigdy nie będzie pod rządami Forda". Frankel z niedowierzaniem poprosił o wyjaśnienie, na co prezydent odpowiedział, że Jugosławia, Rumunia i Polska nie uważają się za zdominowane przez Związek Radziecki. Incydent ten nadszarpnął reputację Forda.

Dziennikarz był też jednym z bohaterów filmu dokumentalnego z 1985 roku "We Were So Beloved". Przeprowadzono w nim wywiady z niemieckimi Żydami, którzy wyemigrowali z nazistowskich Niemiec do Nowego Jorku. 14 listopada 2001 roku, w wydaniu z okazji 150. rocznicy powstania gazety, "The New York Times" opublikował artykuł Frankela, wówczas będącego już na emeryturze, informując, że przed i w trakcie II wojny światowej "NYT" w dużej mierze ignorował doniesienia o zagładzie europejskich Żydów. Frankel nazwał to "najgorszą dziennikarską porażką stulecia".

(MAC, 25.03.2025)