Zbyt emocjonalny. Dlaczego nikt już nie uwierzy Leszkowi Kraskowskiemu
Przemysław Czarnek z PiS w Republice mówił z emfazą: „Przypomnijmy, kim jest pan redaktor. Otóż pan redaktor to jest człowiek, który bez żadnego strachu, z wielką odwagą i z wielkimi szczegółami przedstawił całej Polsce sprawę pana Giertycha i Polnordu” (fot. Art Service/PAP)
Nawet gdyby Leszek Kraskowski znalazł prawdziwe przekręty Giertycha, to przez histeryczne wpisy w mediach społecznościowych nikt poważny mu już nie uwierzy.
Autor: Mariusz Kowalczyk
Leszek Kraskowski, były dziennikarz śledczy wielu gazet, 6 czerwca br., jadąc swoją wysłużoną Hondą Civic, stwierdza, że jest śledzony. Boi się, że ktoś chce na niego napaść. Zatrzymuje się przy sklepie z monitoringiem, ale samochód jadący za nim też staje. Rusza więc i dojeżdża na parking koło komisariatu policji w Prażmowie. „Według relacji mojego klienta funkcjonariusze nie używali sygnałów świetlnych ani dźwiękowych. Nie padały też komendy »Stój, policja!«. Leszek Kraskowski był przekonany, że sytuacja ma związek z wcześniejszym zgłoszeniem dotyczącym osoby, która miała go napaść i grozić mu” – relacjonował w Kanale Zero ówczesny adwokat dziennikarza mec. Łukasz Pawelski. Co ciekawe, Leszek Kraskowski w rozmowie z Wojciechem Sumlińskim opublikowanej 17 sierpnia będzie opowiadał, że odetchnął z ulgą, gdy usłyszał „Stój, policja!”, bo to oznaczało, że nie gonili go bandyci.
Policjanci znaleźli przy nim pistolet oraz 54 sztuki amunicji. Prokuratura postawiła mu zarzuty kierowania gróźb karalnych wobec komendanta policji w Piasecznie, nielegalnego posiadania broni i znęcania się nad rodziną.
Postępowanie dotyczące ostatniego zarzutu toczyło się już wcześniej, ale zostało zawieszone – jak tłumaczy Prokuratura Okręgowa w Warszawie – „z uwagi na wielokrotne niestawiennictwo podejrzanego na badaniach sądowo-psychiatrycznych”.
Kraskowski będzie później próbował bagatelizować, że pistolet, który miał w samochodzie, był „na pieprz”, a dostał go od instruktora na strzelnicy, który legalnie kupił tę broń w Wiedniu. – W Polsce posiadanie takiej broni wymaga pozwolenia, a zatem posiadanie jej bez pozwolenia jest nielegalne – tłumaczy prok. Piotr Antoni Skiba z Prokuratury Okręgowej w Warszawie.
Prokuratura wystąpiła o aresztowanie Leszka Kraskowskiego na trzy miesiące. Posiedzenie aresztowe w Sądzie Rejonowym w Piasecznie odbyło się 9 czerwca. Decyzja została wydana błyskawicznie, bez obecności adwokata. „Dowiedziałem się o zatrzymaniu mojego klienta i prowadzonym wobec niego postępowaniu dosłownie kilkadziesiąt minut przed posiedzeniem aresztowym. Byłem już wtedy poza Warszawą i nie mogłem szybko zareagować. Udzieliłem więc substytucji mecenasowi, który był gotowy mi pomóc. Mimo to czasu było zbyt mało, by zapoznać się z aktami sprawy. Adwokat, który mnie zastępował, dotarł do Sądu Rejonowego w Piasecznie już po zakończeniu posiedzenia aresztowego” – opowiadał w Kanale Zero mec. Łukasz Pawelski.
Sąd wysłał Kraskowskiego za kraty. Najpierw miał być przewieziony do aresztu w Grójcu, ale tam nie było miejsc. Trafia do aresztu śledczego na warszawskiej Białołęce przy ul. Ciupagi 1. Jedzie tam, w tym, co ma na sobie, czyli krótkich spodenkach, T-shircie i bez skarpet. Potem jego adwokat będzie w mediach informował, że przez dłuższy czas Kraskowskiemu nie wydawano innego ubrania. Dziennikarz i jego adwokat będą się też skarżyli na warunki w areszcie. „W mojej obecności był rozkuwany i zakuwany. Gdy chciał skorzystać z toalety podczas rozmowy ze mną, również był zakuwany i rozkuwany. Podobnie podczas wyjścia do łaźni czy na spacer. Tak traktuje się osoby uznawane za potencjalnie niebezpieczne” – mówił mec. Łukasz Pawelski w Kanale Zero. I dodał: „Jeżeli chodzi o warunki bytowe, gdy widziałem się z klientem, miał na całym ciele ślady pogryzień od pluskiew”.
SOLIDARNOŚĆ OD PRAWA DO LEWA
Środowisko dziennikarskie zareagowało błyskawicznie. O aresztowaniu Kraskowskiego obszernie informowały media od prawa do lewa, a kilka organizacji postanowiło skorzystać z okazji do chwały i wygłosić apele broniące wolności słowa. Stowarzyszenie Dziennikarzy Polskich pisało o „bezpośrednim ataku na wolność słowa, niezależność mediów oraz prawo obywateli do informacji” i „próbie zastraszenia środowiska dziennikarskiego, uciszenia niewygodnego autora oraz wprowadzenia cenzury prewencyjnej”.
Z kolei prezes Press Club Polska Marcin Lewicki napisał: „Zastosowanie wobec dziennikarza Leszka Kraskowskiego najsurowszego środka zapobiegawczego – trzymiesięcznego aresztu tymczasowego – budzi głębokie zaniepokojenie, podobnie jak domniemane naruszenie jego prawa do obrony oraz wątpliwości dotyczące uszanowania przez policję i prokuraturę tajemnicy dziennikarskiej”.
Rzecznik Praw Obywatelskich Marcin Wiącek wszczął postępowanie wyjaśniające, czy w trakcie stosowania wobec Kraskowskiego tymczasowego aresztu nie doszło do naruszenia jego praw.
Murem za Kraskowskim stanął Wojciech Czuchnowski z „Gazety Wyborczej”. Napisał list otwarty do ministra sprawiedliwości i prokuratora generalnego Waldemara Żurka, bo – jak zaznaczył – „Sprawa aresztowania Leszka Kraskowskiego nie daje mi spokoju”. „Z Leszkiem Kraskowskim nie zgadzam się fundamentalnie, często krytycznie oceniałem jego publikacje oraz wnioski, jakie wyciągał z uzyskanych na ich potrzeby materiałów. Nie ma to jednak znaczenia, bo obawiam się, że zarzuty dopuszczenia się przez niego gróźb karalnych wobec Komendanta Policji w Piasecznie, mogą być oparte na nieporozumieniu. Sformułowana w mailu niemądra i niedopuszczalna groźba zastrzelenia Komendanta, była najprawdopodobniej nieodpowiedzialną prowokacją Kraskowskiego, który był niezadowolony z reakcji Policji na zgłoszone przez niego zagrożenie. Nie oceniając, na ile zgłoszone przez Kraskowskiego okoliczności były prawdziwe, jestem przekonany, że nie miał on zamiaru zrealizować swoich pogróżek wobec Komendanta” – napisał Czuchnowski w liście do ministra Żurka. I dalej zaznaczył: „Z aresztu ludzie wychodzą złamani, ze zrujnowanym życiem osobistym i zawodowym. Czy Leszek Kraskowski zasługuje na taką karę? Zwracam uwagę, że jest on człowiekiem po ciężkich osobistych przejściach. Areszt może stanowić dla niego realne zagrożenie”. Czuchnowski poręczył też za Leszka Kraskowskiego, by wypuszczono go z aresztu.
Pod jego listem podpisało się około 30 dziennikarzy, choć wielu z nich najczęściej się z sobą spiera, czasami w mocny sposób – m.in. Cezary Gmyz i Piotr Nisztor z Republiki, Wojciech Wybranowski z „Holistic News” czy Wojciech Biedroń, związany z mediami Fratrii, a także Paweł Reszka z „Polityki”, Jacek Nizinkiewicz z „Rzeczpospolitej”, Kamil Dziubka z Onetu i Tomasz Patora z TVN.
Robert Mazurek z Kanału Zero nagrał komentarz, w którym krytykował pozbawienie Kraskowskiego wolności.
Wojciech Czuchnowski tłumaczy: – Broniłem go, bo byłem przekonany, że mógł wykonać głupią, desperacką prowokację wobec policji, na zasadzie: skoro nie zajmujecie się moją sprawą, tym, że ktoś napadł na mnie z nożem, to ja piszę, że jadę zastrzelić komendanta, i ciekawe, co zrobicie. Uznałem, że chce zwrócić uwagę na swoją sprawę i że nie był to wystarczający powód, żeby go zamykać na trzy miesiące – dodaje Czuchnowski.
Policja przeszukała dom w Łosiu, gdzie ostatnio mieszkał Kraskowski, a także zabezpieczyła jego komputer i telefon. Niektórzy zaczęli podejrzewać, że ktoś chce się dobrać do materiałów, które zbierał na potrzeby swoich publikacji na kanale Reporterzy Online. Jednak Prokuratura Okręgowa w Warszawie w komunikacie zastrzegła: „W związku z licznymi pytaniami przedstawicieli mediów informujemy, że Leszek K. na żadnym etapie wykonywanych z jego udziałem czynności nie powołał się na tajemnicę dziennikarską, przekazał użytkowany telefon na potrzeby toczącego się śledztwa oraz hasło dostępu”.
Niektóre redakcje sympatyzujące z prawicą zaczęły jednak wykorzystywać jego problemy do walki politycznej. Michał Rachoń w Republice rozmawiał na ten temat z byłym ministrem sprawiedliwości Zbigniewem Ziobrą, który przed polskim wymiarem sprawiedliwości uciekł najpierw na Węgry, a potem do Stanów Zjednoczonych. Na tzw. belce Republika wybiła: „Z. Ziobro: W rozmowach, które przeprowadzam w USA z wpływowymi ludźmi, najczęściej poruszana jest kwestia prześladowania mediów i dziennikarzy przez rząd Tuska”. Rachoń ocenił, że to, co się dzieje z Kraskowskim, „wygląda na jakieś tortury”. Ziobro mówił: „To, co stało się z panem redaktorem Kraskowskim, to jest wręcz szokujące. Jest dziennikarzem, który niezwykle krytycznie i odważnie atakuje jednego z najważniejszych przedstawicieli establishmentu władzy Tuska, osobistego adwokata rodziny Tuska”.
W programach Republiki zaczęły się unosić opary absurdu. Michał Rachoń zlecenie badań psychiatrycznych Kraskowskiego porównał na antenie do niszczenia niewygodnych dla władzy ludzi w psychuszkach, czyli szpitalach psychiatrycznych w Związku Radzieckim.
Inna belka w Republice: „Tusk ogranicza wolność słowa w Polsce”. Na ekranie pojawia się prezes Prawa i Sprawiedliwości Jarosław Kaczyński. „To jest pewna całość, dążenie tego reżimu do ograniczenia, być może z czasem likwidacji wolności słowa w Polsce” – mówi Kaczyński.
Natomiast Przemysław Czarnek z PiS w Republice mówił z emfazą: „Przypomnijmy, kim jest pan redaktor. Otóż pan redaktor to jest człowiek, który bez żadnego strachu, z wielką odwagą i z wielkimi szczegółami przedstawił całej Polsce sprawę pana Giertycha i Polnordu”.
W prawicowych mediach porównywano Kraskowskiego do dziennikarzy prześladowanych na Białorusi. Piotr Nisztor z Republiki pisał na X: „To przykład, że pod rządami Tuska stosuje się białoruskie standardy, wsadzając dziennikarzy”.
Kraskowski nie tonuje tych wypowiedzi, mówi to, co chcą usłyszeć prowadzący programy w mediach sympatyzujących z PiS i ich odbiorcy.
Gdy prawicowe media okrzyknęły Kraskowskiego ofiarą reżimu Tuska, ludzie wpłacili mu do połowy sierpnia w serwisie crowdfundingowym Fundatores, którego udziałowcami są prezes i naczelny Republiki Tomasz Sakiewicz oraz dyrektor programowy tej stacji Michał Rachoń, ponad 30 tys. zł.
POLNORD, KACZYŃSKI I PROSTYTUTKA
W ostatnich latach Leszek Kraskowski w swoim serwisie Reporterzy.online i na kanale na YouTubie często zajmował się Romanem Giertychem. „Pieniądze, które mec. Roman Giertych wyprowadził z giełdowej spółki Polnord, trafiły w 2014 r. na włoskie konto jego żony Barbary jako darowizna. (…) Z bankomatów gotówkę wypłacał Sebastian J., ps. „Foka”, ochroniarz i kierowca mec. Giertycha. Dotarliśmy do akt, których prokuratura nie udostępnia dziennikarzom” – pisał w styczniu 2025 roku na Reporterzy.online. Gdy Prokuratura Rejonowa w Lublinie umorzyła sprawę Giertycha i Polnordu, też w styczniu 2025 roku, uznał to za polityczne ukręcenie sprawy. W filmie „Jak Krauze i Giertych wyprali miliony” twierdził, że umorzenie śledztwa prokuratorskiego wobec polityka to skandal i próba ukrycia prawdy.
Zajmował się również lżejszymi tematami. W 2023 roku rozpoczął materiał wideo: „W latach 80. Jarosław Kaczyński regularnie spotykał się z prostytutką, którą poznał na warszawskiej Pradze. Była od niego starsza, zwracała się do Jarosława czule »Misiu«. Płacił jej, a spotkania odbywały się z reguły raz w miesiącu”.
Kraskowski cytował tygodnik »Sieci«”, w którym prezes PiS opowiadał, jak w latach 80. na Bazarze Różyckiego kupował kartki na mięso od kobiety, która „w charakterystycznym dla pewnej profesji stylu pytała: Misiu, co chcesz?”.
Niektóre materiały wideo nagrywał razem z żoną. Na przykład w październiku 2025 roku opowiadali o długach aktora Tomasza Karolaka.
ZEMSTA GIERTYCHA I PIŃSKIEGO
Ma 59 lat, ale wygląda na więcej. Wychudzona, poorana zmarszczkami twarz, włosy w nieładzie, rozbiegane oczy. Nie przypomina Leszka Kraskowskiego, tego nawet sprzed dwóch–trzech lat, gdy wyglądał na młodszego co najmniej o 10 lat.
Opowiada, że świat mu się zawalił 22 maja 2026 roku. Jego wersja: przyjechał do mieszkania swojej żony Violetty, z którą się rozwodzi, do Piaseczna koło Warszawy, żeby zabrać psa Lunę do weterynarza, bo dwa dni wcześniej pies skaleczył łapę. Po wejściu do mieszkania chwilę rozmawiał z żoną. A potem – jak przekonuje – został sterroryzowany. – Otwierają się drzwi do pokoju dziecięcego i wyskakuje z nich jakiś rosły mężczyzna, który łapie mnie za kark jak szczeniaka i sadza na krześle, które jak na Gestapo postawił na środku dużego pokoju. Ma w ręku duży surwiwalowy nóż. Stawia obok gaz łzawiący, bo „ja słyszałem, że ty jesteś niebezpieczny” – mówi do mnie. Moja pierwsza myśl: „napad”. Ale myślałem, że wcześniej napadł na Violę i ją sterroryzował – opowiada.
Zapewnia, że wtedy usłyszał od „nożownika z Piaseczna”, jak go nazywa: „A teraz, kur...o, jak się ruszysz, chu…u, to cię potnę, skur…synu”. – Gdy się poruszyłem na krześle, to on się już rzucał z tym nożem, przekonany, że chcę uciec. Ale mówi: „Nigdzie nie uciekniesz, bo tam na dole jest dwóch moich ludzi”.
Kraskowski w swojej opowieści sugeruje, że to, co go spotkało, ma związek z jego pracą dziennikarską. – Powiedział do mnie: „Ja cię pamiętam, jak ty 20 lat temu odbierałeś Grand Pressa. Wtedy ci się udało, potem ci się udawało, ale koniec. Wypierda…sz do Albanii, masz tydzień na to, do końca maja. A jak nie, to cię kasujemy, rozjeżdżamy cię” – opowiada Kraskowski, gdy siedzimy przy zachodzącym słońcu w barze nad urokliwą Pilicą.
Twierdzi też, że mężczyzna, który mu groził nożem, pokazał mu na laptopie przygotowaną do uruchomienia stronę internetową „Cała prawda o Leszku Kraskowskim”, która miała go skompromitować. Mężczyzna miał również nie kryć, że współpracuje z kompromitującym się ostatnio byłym dziennikarzem Janem Pińskim i politykiem Koalicji Obywatelskiej, adwokatem Romanem Giertychem. Kraskowski twierdzi, że „nożownik z Piaseczna” straszył go, że Piński rozpropaguje stronę z kompromatami na niego. Zapewnia, że słyszał, jak „nożownik z Piaseczna” krzyczy do niego: „Odpier…ol się od Pińskiego, odpier…ol się od Giertycha”.
Kraskowski twierdzi, że za jego obecne problemy odpowiada Roman Giertych, który się na nim mści. Z jego wypowiedzi wynika, że Giertychowi w niszczeniu go pomaga Jan Piński. Jeszcze dwa i pół roku temu Kraskowski występował na kanale Pińskiego, gdzie obaj krytykowali politykę PiS.
Inaczej spotkanie z 22 maja zapamiętali żona Violetta i jej obecny partner Paweł Kunz. Oboje też są dziennikarzami. Violetta Kraskowska zajmuje się branżą show-biznesu, Kunz jest podróżnikiem i współpracuje z mediami, pisząc oraz wypowiadając się na tematy związane z podróżami i turystyką. „Nie muszę dodawać, że mój partner nie miał przy sobie noża, gazu czy pistoletu, nie zna panów Giertycha i Pińskiego, nie angażuje się politycznie, jest dziennikarzem realizującym się w zupełnie innym sektorze niż ja czy Leszek Kraskowski” – napisała w oświadczeniu opublikowanym 17 czerwca na Facebooku. I dodała: „A jak było naprawdę? Podczas wspomnianej rozmowy Leszek K. wzburzył się, ponieważ wraz z moim partnerem poinformowaliśmy go o tym, ile jest mi winien z tytułu regularnych spłat wspólnego kredytu hipotecznego, których dokonuję – posiadam rozdzielność majątkową ustanowioną sądownie z datą wsteczną na 2019 rok. Został także poinformowany, że oddaję sprawę do komornika w związku z zaległymi alimentami na nasze małoletnie dzieci. Padły również słowa związane z moim wnioskiem o eksmisję i pokrycie kosztów wyrządzonych szkód na posesji – a także stanowcze słowa, by przestał nas nękać”. Natomiast w Onecie Kraskowska opowiadała: „Nie było żadnej awantury. Powiem więcej, nigdy nie widziałam Leszka Kraskowskiego tak skupionego i spokojnego, jak podczas tamtej rozmowy. Jedyne, co powiedział, to, cytuję: »To z czego będę żyć, jak mi zajmą Patronite?«”. Kraskowska w rozmowie z Onetem relacjonowała: „Leszek zapowiedział, że przyjedzie do mojego mieszkania po psy, które dzień wcześniej, nie po raz pierwszy, zostawił pod drzwiami, bo »miał ważne spotkanie«. To był jeden z pretekstów do nachodzenia mnie i dzieci, przemocy psychicznej. Sytuacja miała miejsce krótko po tym, jak z obcego numeru, który (jak się okazało) redaktor Kraskowski zarejestrował na siebie, dostałam upiornego SMS-a. Leszek podszył się pod policję i informował o swojej śmierci”.
SMS, o którym wspomniała Violetta Kraskowska, wyglądał tak: „Prosimy o pilny kontakt w sprawie pani męża Leszka Kraskowskiego. Policja Prażmów. Jesteśmy na obiekcie w Łosiu, ul. [tu adres domu, który Leszek i Violetta Kraskowscy kupili w podwarszawskiej miejscowości, a w którym Leszek Kraskowski mieszkał sam – red.]. Przy ciele nie znaleziono żadnych dokumentów. Potrzebna jest Pani pomoc przy identyfikacji”.
Kraskowski nie zaprzecza, że wysłał spreparowany SMS do żony. – Byłem w stanie krytycznym, po różnych domowych awanturach. Wysłałem wiadomość z telefonu, o którym ona wie, że jest moim telefonem zapasowym, więc wiedziała doskonale, że to nie jest żadna policja. Gdyby była faktycznie zaniepokojona, że faktycznie się coś stało, to się oddzwania na taki numer. Jakoś nie oddzwoniła.
– Co chciałeś osiągnąć, wysyłając taką wiadomość? – dopytuję.
– Nie wiem, zwrócić uwagę, że już naprawdę jestem na ostatnich nogach, że nie wytrzymuję – odpowiada Kraskowski.
UCZESTNIK ROZMOWY, KTÓRĄ MÓGŁ PRZERWAĆ
Violetta Kraskowska nie chce już rozmawiać o swoim mężu, bo jak mi napisała na Messengerze, „nie chciałabym znów wracać do tych przykrych dla mnie spraw”.
Natomiast Paweł Kunz rozmawia ze mną przez telefon, ale zastrzega, że na pytania odpowie tylko mailem. „Nie ograniczyłem Leszkowi Kraskowskiemu wolności. 22 maja pan Kraskowski był uczestnikiem rozmowy, którą mógł przerwać w dowolnym momencie. Nie zrobił tego. Uzupełniając, aby w oparach absurdu się nie poruszać: Leszek Kraskowski nie został związany, nie był przetrzymywany, nie został psychicznie zniewolony, miał prawo decydowania o sobie, o swojej swobodzie, niezależności i o ewentualnej decyzji o opuszczeniu mieszkania w Piasecznie” – Kunz zapewnia w mailu. Dodaje, że nie straszył Kraskowskiego swoimi ludźmi na zewnątrz ani nożem i gazem łzawiącym. „Trudno odnosić się do kłamstw i urojeń, które ulęgły się w głowie pana Kraskowskiego. Oczywiście, nie było takiej sytuacji, nie było takich słów, nie było »dwóch moich ludzi pod blokiem«. Stanowczo dementuję te słowa” – odpowiada w mailu.
A co z ultimatum, że Kraskowski ma tydzień, żeby „wypierda…ć do Albanii”? „Leszek Kraskowski podczas wzmiankowanego spotkania otrzymał ode mnie i od Violetty Kraskowskiej komplet informacji dotyczących jego sytuacji – w tym o niezbędnej spłacie zadłużenia tytułem kredytu hipotecznego na nieruchomość w miejscowości Łoś oraz podejmowanych i planowanych działaniach. Wszystko w spokojnym i rzeczowym tonie. Nie było tam żadnych słów o »wypierdalaniu do Albanii«, które Pan zawarł w swoim pytaniu” – odpisuje mi Kunz.
Relację o tym, że pokazywał gotową do odpalenia stronę internetową z kompromatami na Kraskowskiego, Paweł Kunz nazywa „kolejnym wytworem wyobraźni Leszka Kraskowskiego” i „rojeniami”.
Na sugestie, że działał przeciwko Kraskowskiemu w porozumieniu z Janem Pińskim i Romanem Giertychem, Kunz reaguje: „To obrzydliwe insynuacje, za które pan Leszek Kraskowski odpowie przed sądem. Nie działałem przeciwko Leszkowi Kraskowskiemu, nie znam Jana Pińskiego, nie znam Romana Giertycha, nie miałem i nie mam nic wspólnego ze służbami specjalnymi”.
W KOMISARIACIE PO PIWIE
Następnego dnia Kraskowski poszedł zgłosić na policji, że został sterroryzowany i grożono mu nożem. Policjanci jednak odmówili przyjęcia zeznań. – Trzeba było go odesłać do domu, bo stan spożycia alkoholu był taki, że nie można go było przesłuchać. Stawił się ponownie po kilku godzinach i dopiero wtedy można było z nim przeprowadzić protokolarne czynności procesowe – mówi prokurator Piotr Antoni Skiba, rzecznik Prokuratury Okręgowej w Warszawie.
– Nie byłem w stanie nic jeść ani pić – tłumaczy. Jednak po chwili sam sobie zaprzecza. – Rano piłem tylko kawę i piwo, na zmianę. Wypiłem dwie kawy i dwa piwa, odczekałem godzinę czy dwie i poszedłem na policję i tam się okazało, że miałem 0,6 promila – dodaje. Uważa, że to, iż przyszedł na komisariat po alkoholu, tylko uwiarygodnia jego wersję, że został napadnięty i sterroryzowany. – Byłem w tak ciężkim szoku, że nie mogłem dojść do siebie. Przyszedłem po dwóch piwach, wstrząśnięty tym, że najbliższa mi osoba, moja żona, uczestniczy w czymś takim – przekonuje.
Tylko że kilka minut później jego opowieść o piciu alkoholu jeszcze bardziej się rozjeżdża. Już nie ma picia piwa na zmianę z kawą. – Wypiłem dwa piwa z Ukraińcem Igorem, którego spotkałem rano na spacerze z psami – twierdzi tym razem.
ZAPOWIEDŹ ZAMORDOWANIA KOMENDANTA
Na jego profilach w mediach społecznościowych zaczęły się pojawiać zastanawiające wpisy. Dwa dni po rozmowie Kraskowskiego z żoną i Pawłem Kunzem pisze na platformie X: „Chłopaki z @PolskaPolicja. Jeśli nie podniesiecie swoich tłustych dup z krzeseł i nie zamkniecie w areszcie człowieka, który w piątek groził mi nożem, jeśli »do końca maja nie odpierdolę się od Pińskiego i Giertycha i nie wyjadę do Albanii«, to – zgodnie z tym do czego namawiał @presidentwalesa wezmę sprawy w swoje ręce”. W innym wpisie ostrzegał policję: „jeśli nie zamkniecie człowieka, który groził mi nożem i pocięciem na kawałki (…) przy następnym takim ataku, po prostu tego nożownika zastrzelę”.
Natomiast 6 czerwca o godz. 12.57 m.in. na X zamieszcza zdjęcia – na jednym pistolet w dłoni, na drugim tabliczka na ogrodzeniu w lesie z ostrzeżeniem: „Strzelnica. Wstęp wzbroniony. Wejście grozi śmiercią lub kalectwem”. Do zdjęć dodaje opis: „Postanowiłem wziąć sprawy w swoje ręce. @PolskaPolicja mnie nie obroni – co do tego nie mam najmniejszych wątpliwości. Weekend na strzelnicy, jak we wczesnych latach 90. Ale nie jestem wdzięczny ani trochę ekipie @donaldtusk za to, że dzisiaj czuję się 30 lat młodszy”.
(fot. Archiwum, screen: magazyn „Press”, nr 09-10/2026)
Kolega Kraskowskiego Michał Majewski, z którym odbierał Grand Press, napisał na X: „Jest Leszek ofiarą upadku starych papierowych mediów, w których były przyzwoite pieniądze, prestiż, ciągłe relacje między ludźmi, kierownicy, reguły, deadliny, codzienna rutyna”.
Tego samego dnia po południu do Komendy Powiatowej Policji w Piasecznie trafia e-mail z konta założonego na Proton Mail, który później prokuratura w komunikacie opisała jako „zawierający groźby karalne pozbawienia życia Komendanta KPP, wszystkich osób próbujących go powstrzymać a na końcu odebrania sobie życia”. Mail przyszedł z adresu [email protected]. Pod koniec lipca Kraskowski, powołując się na materiały ze śledztwa, zacytował ten mail: „Dzień dobry nazywam się Leszek Kraskowski mój pesel to 67051107551. Mieszkam we wsi Łoś, gmina Prażmów powiat piaseczyński. Piszę tego maila, żeby poinformować, że wziąłem pistolet Beretta PX4 i zamorduję komendanta powiatowego Macieja Cepil. Zamorduję Komendanta Powiatowego, bo ta kurwa zignorowała i zlekceważyła moje zgłoszenie sprawy SWD-14834/26. NIE wzięła mnie na poważnie ta kurwa. To ja teraz pokażę, mam pistolet Beretta PX4 i zamorduję komendanta powiatowego. Głosy w głowie stają się coraz głośniejsze i ja tego nie wytrzymam dłużej. Dlatego zastrzelę komendanta, a potem siebie. Chcę dodać, że każdego, kto będzie próbował mnie powstrzymać, też zastrzelę. Ja będę się bronił, ja nie dam się wziąć żywcem. Pozdrawiam serdecznie Leszek Kraskowski”.
Kraskowski zastrzegł przy tym, że nie wie, czy to jest fragment maila, czy całość.
PROBLEMY ZDROWOTNE
I nagły zwrot. Jak mówią żeglarze: przez kil, czyli do góry dnem. 17 czerwca na Facebooku Violetta Kraskowska oświadcza: „Tymczasem prawda jest zupełnie inna, boleśnie banalna i zupełnie niepolityczna. Drodzy państwo: tutaj nie chodzi o jakiegokolwiek polityka, o jakiekolwiek prześladowanie, o uciszenie niewygodnego dziennikarza – tylko o zwykłą sprawę »prywatną«, o ile można to tak nazwać. O przemocowca, domowego ninja, agresora, który znęca się nad swoją rodziną od wielu lat. O sytuacje, które w połączeniu z niestabilnym zachowaniem Leszka Kraskowskiego oraz jego medialnym wzmożeniem i charakterem, dopuszczającym miotanie obelg, gróźb i innych agresywnych przejawów, rozwinęły się w taką formę” – napisała w obszernym oświadczeniu. I załączyła nagrania wskazujące na niestabilność psychiczną Kraskowskiego, których nie będziemy tu opisywać.
Violetta Kraskowska twierdzi, że z powodu przemocy ze strony męża w 2019 roku wyprowadziła się z domu w Łosiu, który wspólnie kupili, na kredyt. Na dowód tego, że w ich życiu od dawna źle się działo, zamieściła skan zaświadczenia z Powiatowego Ośrodka Interwencji Kryzysowej, że dwukrotnie, w 2017 i 2019 roku, mieszkała w hostelu tego ośrodka wraz z małoletnimi córkami.
Od 2019 roku Leszek Kraskowski mieszkał sam w domu w Łosiu. Żona twierdzi, że nie dokładał się do rat kredytu, nie płacił rachunków i dlatego odcięto mu m.in. energię elektryczną. Kraskowski wcześniej pisał w mediach społecznościowych, że z powodu kłopotów finansowych nie ma prądu. Kraskowska zapewnia również, że jej mąż zdemolował mieszkanie i doprowadził je do ruiny. Do oświadczenia dołączyła zdjęcia zniszczonego wnętrza domu, które wygląda jak śmietnik z ekskrementami na podłodze.
Dziennikarz, były znajomy Leszka i Violetty, który prosi o zachowanie anonimowości, mówi:
– Przejeżdżałem kiedyś koło jego domu. Z zewnątrz było widać, że jest zamieniony w wysypisko śmieci. Zdziwiłem się, że sąsiedzi to tolerują, bo przecież nikt nie chce mieszkać koło wysypiska.
W rozmowie z Onetem Violetta Kraskowska relacjonowała, że jej mąż „miał zaordynowane leki, ale było to kilka lat temu i od dawna nie jest pod opieką żadnego specjalisty. Twierdzi, że go na to nie stać. Z powodu nieopłacania składek hipoteka domu, za który płacę kredyt i w którym nie da się aktualnie zamieszkać, została zajęta przez ZUS. Gdyby nie dopisanie do mojego ubezpieczenia, Leszek nie mógłby nawet realizować recept. Zapisałam męża do Centrum Zdrowia Psychicznego w Piasecznie, ale po kilku spotkaniach przestał chodzić tam do psychiatry i psychologa. Podobnie było w Konstancinie, gdzie w ramach NFZ funkcjonuje psychiatryczny oddział dzienny. Leszek na znak solidarności z kolegą, który został z tych zajęć wyproszony, także zrezygnował z terapii. Warto podkreślić, że gdy podczas interwencji policyjnych trafiał do szpitala, odmawiał hospitalizacji i nazajutrz wracał do domu”.
Kraskowski nie ukrywa, że cierpiał na depresję i chorobę afektywną dwubiegunową. W rozmowie z Radosławem Grucą na jego kanale na YouTubie mówił, że chciał się leczyć, ale przeszkodziła mu w tym żona. Lekarze zalecili mu terapię małżeńską, ale ona poszła z nim tylko na jedno spotkanie.
Dziś zapewnia, że jego problemy zdrowotne to już przeszłość. Twierdzi, że wyleczył go wyjazd do Albanii, gdzie spędził kilka miesięcy w 2025 roku i kilka tygodni w 2026 roku. – Albania mnie wyleczyła, bo trafiłem tam na takich ludzi jak ja, czyli anarchistów, kompletnie wyluzowanych, nastawianych do świata wolnościowo, a w Albanii każdy robi, co chce – opowiada.
NIEPOKORNY DZIENNIKARZ
Kraskowski tłumaczy, że depresji nabawił się, bo nie mógł już wykonywać swojego ukochanego zawodu – dziennikarstwa. Dziennikarzem był przez większość dorosłego życia. – Moja pierwsza twórczość to była depesza, którą w wieku siedmiu lat wysłałem teleksem z drukarni, gdzie pracowała moja mama, do Polskiej Agencji Prasowej. Napisałem: „Depesza nr 1. Gierek zjadł serek. Depesza nr 2. Księżniczka Anna spadła z konia” – opowiada, uśmiechając się.
Jako dziecko odwiedzał też redakcje „Dziennika Łódzkiego” i „Ekspresu Ilustrowanego” przy ul. Piotrkowskiej w Łodzi, gdzie pracował jego ojciec.
Kończył studia i planował emigrację, ale gdy w 1989 roku upadał w Polsce komunizm, został, jak mówi, „żeby dać temu krajowi szansę”. Wolna Polska objawiła mu się pod koniec czerwca 1990 roku w bramie kamienicy przy ul. Piotrkowskiej 209, naprzeciwko komisariatu milicji. Zaatakował go tam bandyta, który próbował ściągnąć mu z ręki zegarek i domagał się pieniędzy. – Zegarek obroniłem, a kasy nie miałem – wspomina. – Jeżeli takie rzeczy się działy 50 metrów od wejścia do komisariatu, to znaczyło, że państwo w Polsce przestało funkcjonować. Napisałem o tym artykuł i zaniosłem do powstającej wtedy łódzkiej redakcji „Gazety Wyborczej”. Redakcja to były dwa pokoiki i stary dalekopis. Gdy łączył się z Warszawą, to ściana się trzęsła. Drugi tekst napisałem o tym, że mój kolega zdawał na aplikację radcowską i dostał papier, na którym musiał się wyspowiadać z tego, co robił w latach 50., czy współpracował z Gestapo, a potem służbami komunistycznymi. Kompletny absurd. O tym też napisałem i zaniosłem do „GW” – opowiada.
Po trzech dniach znów przyszedł do redakcji „GW”, zapytać, czy jego teksty nadają się do druku. Iwona Śledzińska-Katarasińska, pierwsza szefowa „GW” w Łodzi, odpowiedziała mu, że obydwa ukazały się we wczorajszym wydaniu. – Zaproponowała mi pracę. Zarabiało się tam wtedy połowę średniej krajowej – opowiada.
W łódzkiej „GW” nie zagrzał miejsca na dłużej, zaledwie kilka miesięcy. – Wyrzucili mnie za odchylenie prawicowe – twierdzi. – Poszedłem na spotkanie emerytów z kierownictwem ZUS-u. Spotkanie dotyczyło rewaloryzacji emerytur i rent. Wtedy była ogromna inflacja i dla emerytów każda kolejna rewaloryzacja oznaczała niepewność, czy będzie za co żyć. Na tym spotkaniu pojawił się kandydujący na prezydenta Łodzi Marek Czekalski z Unii Demokratycznej. Opowiadał tym emerytom kocopoły, że jak zagłosują na niego, to dostaną ogromne podwyżki emerytur. A ja to wszystko opisałem. Lucjan Błachowski, który miał wtedy dyżur redaktorski, puścił mi ten artykuł. Śledzińska-Katarasińska zdejmowała mój artykuł w nocy w drukarni. Następnego dnia była koszmarna awantura.
Iwona Śledzińska-Katarasińska, która później była posłanką Platformy Obywatelskiej, nie opowie już o tym, jak ona pamięta rozstanie z Leszkiem Kraskowskim, bo zmarła na początku 2024 roku.
– Nie pamiętam, żeby Leszek odchodził z jakąś wielką awanturą – mówi Tomasz Patora, który też pracował w latach 90. w łódzkim oddziale „GW”, a obecnie jest dziennikarzem programu „Uwaga!” w TVN. – Później przychodził do nas do „Wyborczej” pogadać. Gdyby rozstał się w jakiś ostry sposób, pewnie by tego nie robił – dodaje Patora.
Pracy długo nie szukał. – Następnego dnia pracowałem już w „Dzienniku Łódzkim”. Co prawda na początku bez etatu. Dostałem go po tekście o fali w wojsku. Gdy go napisałem i się ukazał, Maciej Rosalak [zmarł w 2023 roku – red.], który wtedy był naczelnym, od razu zaproponował mi stałą pracę. Wynagrodzenie dostałem dwa razy wyższe niż w „Gazecie Wyborczej”. Dobrze mi tam było. Pewien problem stanowiło tylko to, że udziałowcem gazety było miasto Łódź. Obsługiwałem sesje rady miasta. Bezrobocie w Łodzi było wtedy na poziomie 25 procent, a radni cały dzień się zastanawiali, czy ulica może się nazywać Gagarina, czy jednak trzeba ją zdekomunizować. Dałem więc tytuł swojemu tekstowi „Radni w kosmosie”, co nie wzbudziło entuzjazmu w gazecie – wspomina Kraskowski.
Po trzech latach musiał odejść z „Dziennika Łódzkiego”, bo podobno odkrył przekręty finansowe w gazecie. Miały polegać na tym, że szefowa biura ogłoszeń i reklamy zatrudniła swojego syna jako akwizytora, który rzekomo dostawał do obsługi najbardziej intratnych reklamodawców. – Poszedłem z tym do prezesa wydawnictwa, którym wtedy był Janusz Pieńkowski, a on wyciągnął wypowiedzenie umowy o pracę za porozumieniem stron. Podpisałem, dziś bym tego nie zrobił i się z nimi procesował – mówi Leszek Kraskowski.
Tomasz Patora nie słyszał o tej historii, a zapewnia, że dziennikarze z różnych łódzkich redakcji dobrze się znali i gdy dochodziło do podobnych sytuacji, było o nich głośno. – Nie twierdzę, że tak nie mogło być. Jednak Leszek miał inklinacje, nie on jeden, bo to częste wśród kolegów dziennikarzy, do przesadzania – tłumaczy Patora.
Wieloletni redaktor łódzkiej prasy stwierdza: – To był dobry dziennikarz, ale wariat. Przed napisaniem tekstu już miał tezę, a potem ją tylko udowadniał. Bohaterów swoich tekstów najczęściej traktował jak osobistych wrogów. Zawsze z tego powodu wpadał w kłopoty.
Był 1994 rok. Leszek Kraskowski znów nie musiał długo czekać na nową pracę. Współpracował już wtedy jako łódzki korespondent ogólnopolskiego dziennika „Życie Warszawy”, którego redakcją kierował, również nieżyjący już, Tomasz Wołek. – Pojechałem do Warszawy następnego dnia i Wołek mnie zatrudnił. Musiałem się tylko przeprowadzić do stolicy – wspomina.
W „Życiu Warszawy” wzbudził sensację, gdy przyszedł do redakcji z przewieszonym przez ramię „szmajserem”, czyli niemieckim pistoletem maszynowym MP 40 z czasów drugiej wojny światowej. Zdobył go, żeby napisać tekst o tym, jak łatwo jest w Warszawie kupić broń. – Komendant główny policji, którym wtedy był Zenon Solarek, na konferencji prasowej powiedział, że dziennikarze zamiast pisać bzdury o tym, że łatwo jest zdobyć broń, niech kupią broń, a policja ją od nich odkupi. No to pojechaliśmy z Jackiem Łęskim do ówczesnego rzecznika policji Pawła Biedziaka i zapytaliśmy, jaką cenę proponuje pan komendant za szmajsera. Biedziaka zmroziło, tłumaczył, że komendant żartował. I poprosił o adres, gdzie broń się znajduje, to oni wyślą patrol, żeby ją skonfiskował. A my na to: „Ale zaraz, mowa była o odkupowaniu, a nie konfiskowaniu. Kolega wydał swoje prywatne pieniądze, bo prawnik redakcyjny powiedział, że redakcja nie może płacić za kupowanie broni, bo to przestępstwo. I zamknęli mnie na dołku. Długo nie siedziałem, bo szybko interweniował Wołek i mnie wypuścili. Ostatecznie policja oficjalnie skonfiskowała tę broń, a ja dostałem nagrodę komendanta głównego policji za obywatelską postawę – gdy Leszek Kraskowski wraca do tych wspomnień, widzę błysk w jego oczach. Twierdzi, że zdążył postrzelać z kupionego szmajsera w lesie koło Łodzi, bo chciał sprawdzić, czy jest sprawny.
Z „Życia Warszawy” odszedł 1 maja 1996 roku, gdy skończyła mu się umowa. Mówi, że nie chciał jej przedłużać, bo nie miał zaufania do ekipy, która przyszła z nowym właścicielem gazety Zbigniewem Jakubasem.
Trafił do „Wprost”, który był wtedy potężnym tygodnikiem. – To były takie czasy, że przez dwadzieścia kilka lat nie byłem bezrobotny nawet przez jeden dzień – zaznacza.
Gdy Leszek Kraskowski pracował we „Wprost”, centrala tego tygodnika mieściła się w Poznaniu. W Warszawie był oddział gazety, którym kierowała Dobrochna Kędzierska. – Nie pamiętam nawet, żebym redagowała jego teksty – odpowiada Kędzierska pytana o Kraskowskiego.
We „Wprost” długo jednak nie popracował, bo po kilku miesiącach dostał o wiele lepszą propozycję. – Odwiedził mnie Piotr Pytlakowski i zapytał: „Ile ty tu zarabiasz?”. Mówię: 1500. „Bo wiesz, Wołek otwiera »Życie« z kropką”. Chodź do nas, my ci zapłacimy 3 tysiące” – zaproponował Pytlakowski. I następnego dnia już pracowałem w „Życiu” Wołka. Potem koleżanki z „Wprost” Aleksandra Zawłodzka i Joanna Kluzik-Rostkowska chwaliły mnie, bo po moim odejściu we „Wprost” były duże podwyżki, gdyż Marek Król, właściciel „Wprost”, wystraszył się, że Wołek zabierze mu pół zespołu – opowiada Kraskowski.
Joanna Kluzik-Rostkowska, obecnie polityczka KO, dobrze pamięta Leszka Kraskowskiego, ale nie przypomina sobie, żeby swoim przejściem do „Życia” załatwił im podwyżki. – Lubiliśmy się. Leszek był dociekliwym dziennikarzem, ale sprawy podwyżek nie pamiętam. Obserwuję, co się dzieje z nim dziś, i kompletnie tego nie rozumiem – mówi.
W „Życiu” był dwa lata. Odszedł, gdy mu powiedziano, że o niektórych firmach, reklamodawcach gazety, nie można pisać krytycznie. – Położyłem Wołkowi na biurku wypowiedzenie i wyszedłem. Następnego dnia pracowałem w „Rzeczpospolitej” – opowiada.
Miał pieniądze. W „Rzeczpospolitej” zarabiał ponad 10 tys. zł, co wtedy było gigantyczną kwotą.
Mówi, że wyleciał za zbytnią uczciwość. Opowiada, że redakcja przestała publikować jego artykuły o nieprawidłowościach w Najwyższej Izbie Kontroli.
– Mogę mówić tylko o czasach, kiedy pracowaliśmy razem w tych samych redakcjach. Leszek miał świetne źródła, a jego informacje były dobrze udokumentowane, jednak nie zawsze były przekonująco zaprezentowane w tekstach – mówi Anna Marszałek, która pracowała z Kraskowskim w „Rzeczpospolitej”, a później w „Dzienniku”, a teraz sama pracuje w NIK. Gdy rozmawiam z dziennikarzami, którzy pracowali z nim w tym okresie, od dwóch słyszę, że nie godził się na żadne zmiany w swoich tekstach, nawet takie, które ewidentnie tekstom pomagały.
Przeniósł się do „Super Expressu”. – Dobrze mi tam było. Kiedyś wysłano mnie na konferencję ówczesnego ministra finansów Grzegorza Kołodki, który opowiadał o jakiejś nowej reformie. Pojęcia nie miałem o tematach ekonomicznych, ale napisałem w poetyce „Super Expressu”, że te plany Kołodki nie mają sensu. Zajmująca się ekonomią i gospodarką „Rzeczpospolita” napisała dokładnie to co ja – śmieje się Kraskowski.
– Był rasowym dziennikarzem, takim, który gdy złapie temat, to nie odpuszcza. Z reguły ta jego robota była bardzo dobra. Był uczulony na niesprawiedliwość. Tylko na biurku miał śmieciowisko, tysiące gazet i dokumentów, w większości niepotrzebnych. Ludzie bali się tam podchodzić – opowiada dziennikarz, który pracował z Kraskowskim w „SE”.
– Pracowałem z nim w 2004 roku w „Super Expressie” i wysoko go ceniłem, zarówno jako profesjonalistę, jak i kolegę – mówi Andrzej Kropiwnicki, były dziennikarz, obecnie partner w agencji PR Alfa Communications.
Z „Super Expressu” Kraskowski musiał odejść w ramach zwolnień najwięcej zarabiających dziennikarzy. – Przyszła pani reduktorka – wspomina Kraskowski.
LAUREAT GRAND PRESS
Axel Springer Polska w 2006 roku uruchamiał „Dziennik Polska–Europa–Świat”, który miał być konkurencją dla „Gazety Wyborczej”. Pieniędzy nie brakowało, za to brakowało dziennikarzy. Kraskowski pracował w dziale śledczym. – Nie był duszą towarzystwa, raczej wycofany, nie opowiadał, jak wielu innych, na przykład o życiu rodzinnym – mówi jeden z jego redakcyjnych kolegów z „Dziennika”. – Nie przychodził na wyznaczone dyżury niedzielne i świąteczne. Dzwonił rano, że z jakichś powodów nie może dyżurować. To oznaczało, że trzeba było ściągać z weekendu kogoś innego – relacjonuje nasz rozmówca.
(fot. Art Service/PAP)
W prawicowych mediach porównywano Kraskowskiego do dziennikarzy prześladowanych na Białorusi.
– Nie było go widać w redakcji – mówi Katarzyna Skrzydłowska-Kalukin, która pracowała w „Dzienniku”, a obecnie jest zastępczynią redaktora naczelnego „Kultury Liberalnej”.
Nie zapamiętał lub nie chce go pamiętać nawet Michał Karnowski, który był zastępcą naczelnego „Dziennika”, a obecnie współtworzy z Michałem Adamczykiem i Marcinem Tulickim kanał TAK! na YouTubie. – Kompletnie go nie kojarzę – zapewnia mnie.
Trochę dziwna ta amnezja Karnowskiego, bo szefowie zwykle pamiętają dziennikarzy, którzy dostali Grand Press. Leszek Kraskowski odebrał tę nagrodę w kategorii News razem z Michałem Majewskim i Pawłem Reszką za tekst „Zabójcze lekarstwo”. Ujawnili w nim, że jeleniogórska Jelfa wprowadziła na rynek ampułki leku corhydron, których część zawierała groźny dla życia składnik.
Paweł Reszka, obecnie dziennikarz tygodnika „Polityka”, niedawno spotkał się z Kraskowskim: – Tłumaczyłem mu, że powinien zająć się sobą, a nie walką z całym światem.
Niedługo potem Axel Springer Polska rozpoczął przygotowania do sprzedaży „Dziennika” Inforowi. Oznaczało to redukcje zatrudnienia i obniżki wynagrodzeń. – Gdy zobaczyłem panią reduktor, która przeprowadzała zwolnienia w „Super Expressie”, wiedziałem, że jestem do odstrzału, bo byłem w grupie, jak ją nazywaliśmy, „gwiazdorskich etatów” – mówi Leszek Kraskowski. Nie zwolniono go, ale nie zgodził się na znaczną obniżkę pensji i nie przeszedł z „Dziennikiem” do Inforu.
– Leszek ze wszystkich redakcji odchodził z większą lub mniejszą awanturą – opowiada dziennikarka, która go dobrze zna. – Zajmował się poważnymi tematami, nie konfabulował, niczego nie wymyślał. Problem z nim polegał na tym, że do tematów podchodził zbyt emocjonalnie. Gdy kogoś opisywał, uważał, że musi z nim walczyć na śmierć i życie – dodaje moja rozmówczyni.
ZAWODOWE SAMOBÓJSTWO
W 2009 roku trudno mu już było znaleźć nową pracę. Tradycyjne media traciły pieniądze z powodu rewolucji internetowej, a do tego dobijały je skutki światowego kryzysu gospodarczego. Redakcje częściej zwalniały, niż zatrudniały.
Leszek Kraskowski wymyślił, że zostanie piarowcem. Założył firmę Keja PR. Na początku szło mu świetnie. Obsługiwał duże firmy, które budowały autostrady i Stadion Narodowy w Warszawie. – Zarabiałem o wiele większe pieniądze niż w dziennikarstwie – mówi.
Zaczął też pomagać wizerunkowo posłowi PiS Andrzejowi Adamczykowi. Gdy Adamczyk w 2015 roku został ministrem budownictwa i infrastruktury w rządzie Beaty Szydło, wziął do resortu Kraskowskiego na stanowisko doradcy ds. public relations.
Na biurko Leszka Kraskowskiego trafiały pytania od dziennikarzy. Gdy minister Adamczyk uchylał się od odpowiedzi na nie, w Kraskowskim odzywał się instynkt dziennikarza śledczego i sam zaczynał drążyć temat. Potem na Facebooku publikował swoje ustalenia i własne apele do ministra. Nie podobało mu się np., że minister Adamczyk ukrywał przed mediami swoje wykształcenie i okoliczności, w jakich je zdobył. W 2016 roku Kraskowski, doradca ministra, opublikował swój SMS do Adamczyka: „Apeluję do Pana, aby nie robił z resortu infrastruktury pośmiewiska i niezwłocznie podał się do dymisji. To już moja ostatnia rada”.
Na pytanie „Presserwisu”, czy biorąc pieniądze za PR instytucji, nie miał dylematu, dołączając do krytyków szefa, odpowiedział: „Mam umowę z ministerstwem, a nie ministrem. Moim zdaniem to ministerstwo zasługuje na lepszego ministra. Ja do niego straciłem wszelkie zaufanie”.
– Popełnił wtedy zawodowe samobójstwo w branży PR – komentuje wieloletni piarowiec.
Leszek Kraskowski mówi, że w branży PR nabawił się depresji. – Do zawodu poszedłem, żeby zmieniać rzeczywistość, a nie zarabiać pieniądze. Piarowcom zawsze powtarzałem, że dziennikarstwo jest zawodem, a PR to tylko zajęcie. Gdy mówiłem im, że jeszcze wrócę do swojego ukochanego zawodu, to ich szlag trafiał – opowiada Kraskowski.
Próbował wrócić, uruchamiając razem z żoną serwis internetowy o show-biznesie i luksusowych gadżetach. – Nie wypaliło.
Od 2018 roku prowadzi serwis Reporterzy.online i kanał na YouTubie. Materiały publikuje tam nieregularnie – na kanale Reporterzy Online przez osiem lat zamieścił nieco ponad 80 filmów.
Proponował Robertowi Krasowskiemu, byłemu naczelnemu „Dziennika”, prowadzącemu wydawnictwo książkowe Czerwone i Czarne, wydanie książek o łódzkiej mafii i Romanie Giertychu. – Odrzucił moją propozycję, tłumacząc, że zysku z tego nie będzie, a mogą być kłopoty – mówi Kraskowski.
Robert Krasowski nie chce tego komentować, twierdząc, że w ogóle stara się nie wypowiadać w mediach.
ROZTRWANIANA WIARYGODNOŚĆ
Z aresztu wyszedł 3 lipca br. po wpłaceniu 25 tys. zł kaucji przez Tomasza Sakiewicza, prezesa i naczelnego Republiki. Stacja Sakiewicza transmitowała wyjście Kraskowskiego jak uwolnienie więźnia politycznego, niszczonego przez „reżim Tuska”. Reporter stacji nadawał na żywo z samochodu, którym wiózł Kraskowskiego do studia. Gdy dojechali, ubrali Kraskowskiego w gustowną błękitną marynarkę i białą koszulę, które mu potem podarowali. Program specjalny trwał wiele godzin.
Kraskowski nie mógł pojechać do swojego domu w Łosiu, bo ma zakaz zbliżania się do żony i dzieci. Przez dwa tygodnie mieszkał w jednym z pokoi w siedzibie SDP przy ul. Foksal.
Po wyjściu przeczytał oświadczenie swojej żony, w którym zarzuciła mu m.in. przemoc domową i manipulowanie informacjami o sobie. Zobaczył też, że wielu dziennikarzy, którzy wstawiali się za nim, teraz się dystansuje. „Jest mi wstyd, że napisałem list w jego obronie i że za niego poręczyłem. Przepraszam. Kierowałem się wiarą w to, że człowiek jest raczej dobry niż zły. Niestety w życiu jednak bywa inaczej. Zachowanie LK wobec rodziny było straszne i niedopuszczalne. Dla mnie przekreśla kompletnie jego wiarygodność i podważa wszystko, co mówił. Jeszcze raz przepraszam” – napisał na X Wojciech Czuchnowski z „GW”.
W Radiu Wnet Kraskowski nazwał Czuchnowskiego „zwykłą medialną kanalią”. Twierdzi też, że Czuchnowski wycofał poręczenie za niego.
– Nie wycofałem poręczenia. Mam korespondencję z jego adwokatem, który mnie zapytał, czy wycofuję to poręczenie. Odpisałem mu, że nie wycofuję – podkreśla dziennikarz „GW”. – Smutna jest dla mnie ta jego historia. Znałem Leszka sprzed lat jako naprawdę dobrego dziennikarza, który pisze ważne teksty. Jego znakiem firmowym była wiarygodność, którą teraz roztrwania. Zapamiętałem go też jako dobrze ułożonego chłopaka, takiego w marynareczce; należał do grupy dziennikarzy, którym się chciało pracować – dodaje Czuchnowski.
O roztrwanianiu wiarygodności mówi mi też jedna z byłych koleżanek redakcyjnych Kraskowskiego. – Te jego histeryczne wpisy w mediach społecznościowych o spisku Giertycha i Pińskiego na niego powodują, że nikt normalny nie będzie brał go już na poważnie, nawet wtedy, gdy uda mu się ustalić jakieś przekręty Giertycha – stwierdza.
– Po oświadczeniu żony Leszka Kraskowskiego uważam, że trochę się przejechaliśmy, podpisując się pod apelem Wojciecha Czuchnowskiego o wsparcie dla Kraskowskiego – mówi Jacek Nizinkiewicz z „Rzeczpospolitej”. – Jednak nadal jestem sceptyczny co do decyzji o zastosowaniu wobec niego aresztu śledczego, bo w Polsce wsadzanie ludzi do aresztów to jest patologia – dodaje Nizinkiewicz.
Leszek Kraskowski ma teraz nowych kolegów. Sam porównuje się do Wojciecha Sumlińskiego, byłego dziennikarza, który w ostatnich latach z pozycji dziennikarza zniżył się do poziomu plagiatora fragmentów książek i antysemity.
Kolega Leszka Kraskowskiego Michał Majewski, z którym odbierał Grand Press, napisał na X: „Jest Leszek ofiarą upadku starych papierowych mediów, w których były przyzwoite pieniądze, prestiż, ciągłe relacje między ludźmi, kierownicy, reguły, deadliny, codzienna rutyna. Na nowe, inne i niekiedy dziwne czasy Leszek często reagował buntem, brakiem przystosowania i zgody”.
– To wszystko prawda – przyznaje Kraskowski. – Tylko że nie wrócę do pracy w redakcji, bo takiego dziennikarstwa, jakie znałem, już nie ma – dodaje.
Na razie żyje z pieniędzy zbieranych dla niego przez SDP i tego, co mu ludzie wpłacają w serwisach crowdfundingowych. Na Patronite.pl na profilu Reportery Online dostaje 500 zł miesięcznie. Mówi, że na razie ma gdzie mieszkać, bo jedna z osób śledzących jego media społecznościowe zaoferowała mu domek letniskowy nad Bugiem.
Co dalej? – pytam.
– Nie wiem. Próbowałem nawet zatrudnić się w supermarkecie. Nie przyjęli mnie. Powiedzieli, że zbyt długo byłem dziennikarzem i jak się czegoś dowiem o firmie, to opiszę – odpowiada.
Zapewne by tak było.
***
Ten tekst Mariusza Kowalczyka pochodzi z magazynu „Press” – wydanie nr 09-10/2026. Teraz udostępniliśmy go do przeczytania w całości.
„Press” do nabycia w salonach prasowych, App Store, Google Play, e-Kiosku lub online na E-sklep.press.pl.
Czytaj też: Nowy "Press": Marek Zając, Grzegorz Jankilewicz, wpadka 30-lecia i losy TVN
Mariusz Kowalczyk










