"Agonia"

Paweł Kapusta

Wielka Litera
Warszawa 2018

Służba zdrowia w książce Pawła Kapusty jest zdehumanizowanym systemem, układanką niepasujących do siebie procedur. Jednak to tylko tło. W „Agonii” system ma twarz, wiele twarzy. Twarz ratownika medycznego, który w trybie 24-godzinnym ratuje życia, narażając własne za 14 zł na godzinę. Pielęgniarki, która wprawdzie od niedawna zarabia lepiej, ale wciąż pokonuje kilometry szpitalnych korytarzy między pacjentami, których ma kilkakrotnie więcej niż jej zachodnie koleżanki.

Twarz rezydenta, którego system rzuca na głęboką wodę i każe decydować o życiu i śmierci, nie pytając, czy jest na to gotowy. Twarz lekarza z SOR-u, który choć na rękę dostaje ponad 20 tys. zł, nie starcza mu czasu na życie, a przy kolejnych rekordach w długości dyżurów sam nie wie, czy bardziej naraża zdrowie własne, czy swoich pacjentów.

Dzięki autorowi system obserwujemy z kilku perspektyw. Każda jest wstrząsająca i pokazuje, że nierówną walkę z procedurami przegrywają i lekarze, i pacjenci. Paweł Kapusta nie ocenia, nie moralizuje, nie próbuje podpowiadać, jak uzdrowić system. Jest cichym, uważnym obserwatorem, który z chirurgiczną precyzją, bez znieczulenia wycina jego chore tkanki.

Cykl reportaży, czytelnikom znanych z „Magazynu” Wirtualnej Polski, to lektura dla wszystkich, bo wszyscy jesteśmy elementami systemu. Historie, które się na nią składają, ulepione są z krwi, potu i łez. I, niestety, są prawdziwe. 

(RAQ, 01.03.2019)