„Karawana kryzysu. Za kulisami przemysłu pomocy humanitarnej”

Linda Polman
Wydawnictwo Czarne
Wołowiec 2016

Jeśli czasem przychodzi ci do głowy, że lepiej byłoby rzucić wszystko i jechać do Afryki pomagać potrzebującym, to wiedz, że na taki pomysł wpadło już kilkaset tysięcy osób na świecie, a każda założyła organizację charytatywną. Według autorki tej książki więcej z nich szkodzi, niż pomaga. Te małe organizacje, nazywane MONGO (My Own NGO), wsławiły się dostarczaniem do Afryki i Azji zepsutej aparatury szpitalnej, przeterminowanych leków, puchowych kurtek zimowych dla ofiar tsunami, namiotów arktycznych, pantofli na szpilkach i pigułek viagry. Bywa gorzej – gdy nawiedzeni chęcią pomocy lekarze z Zachodu przyjeżdżają do Afryki, by wykonywać kilkadziesiąt operacji chirurgicznych dziennie na niezdiagnozowanych chorych, a potem porzucić ich, nie dbając o opiekę pooperacyjną. Przerażeniem napawa, że takie rzeczy dzieją się pod bokiem wielkich organizacji humanitarnych. Lecz tak naprawdę prawie każda karta tej książki budzi przerażenie: autorka odkrywa bowiem, że znane powszechnie organizacje humanitarne to tak naprawdę wielkie przedsiębiorstwa, które muszą wyjść na swoje. Że stały się one zakładnikami dyktatorów, którzy są w stanie mordować własnych obywateli, by zmusić bogate kraje do przysyłania im jedzenia, lekarstw i innych potrzebnych rzeczy – które w dużej części nie trafiają do potrzebujących. Sprzedawanie przez wojskowych otrzymanych darów finansuje broń i dalsze walki. Autorka wskazuje też na współsprawstwo dziennikarzy, którzy chętnie nagłaśniają katastrofy humanitarne. Działa to tak: organizacje pomocy charytatywnej są uzależnione od mediów, bo gdy te nagłośnią jakiś problem, fundusze od darczyńców płyną wartkim strumieniem. Kluczowe jest więc pytanie, które autorka zadaje na początku książki, a z każdą stroną coraz trudniej na nie odpowiedzieć: czy w takim razie należy pomagać? Przeczytajcie i odpowiedzcie sobie sami.

CP